اولاً: منافع ممکن الحصول، منافعی هستند که مقتضی وجود آنها حاصل شده باشد. این گونه منافع را عرف و قانون در حکم موجود می داند و چنانچه کسی آن را تلف کند یا باعث تفویت آن شود، باید خسارت ناشی از اقدام خود را جبران کند؛ مانند اجرت المثل ایام بیکاری راننده شاغل تاکسی صدمه دیده که با توجه به تبصره 2 ماده 14 قانون آیین دادرسی کیفری و قواعد تسبیب و لاضرر و مقررات قانون مسئولیت مدنی، این قبیل منافع قابل مطالبه اند؛ به هرحال تمیز و تشخیص منافع ممکن الحصول در هرمورد، به عهده قاضی رسیدگی کننده مي باشد و احصاء مصادیق آن خارج از وظایف این اداره کل است.
ثانیاً: با توجه به قسمت اخیر ماده 15 قانون آییندادرسی کیفری مصوب 1392 مطالبه ضرر و زیان ناشی از جرم اعم از زیانهای مادی، معنوی و منافع ممکنالحصول، مستلزم رعایت تشریفات آییندادرسی مدنی و از جمله تقدیم دادخواست است.
ثالثاً: هر چند طبق ماده 14 قانون مجازات اسلامي، «ديه» يكي از انواع مجازاتها است، ولي با توجه به مواد 17و448 قانون مجازات اسلامي 1392، «ديه اعم از مقدر و غير مقدر مالي است كه در شرع مقدس براي ايراد جنايت غيرعمدي بر نفس، اعضاء و منافع يا جنايت عمدي در مواردي كه به هر جهتي قصاص ندارد، به موجب قانون مقرر ميشود». بنابراين براي مصدوم ابتداءً چيزي بيش از ديه نيست، مگر اين كه ديه مقرره تكافوي هزينههاي درمان را نكند و مصدوم بيش از آن، هزينه نمايد كه در اين صورت مقصر از باب تسبيب و قاعده لاضرر با توجه به مقررات مواد 1، 2 و3 قانون مسئوليت مدني مصوب 1339 بايد هزينه متعارف درمان مازاد بر ديه را نيزپرداخت كند و هزینه متعارف درمان، متفاوت از منافع ممکنالحصول و نیز پرداخت خسارت معنوی مذکور در تبصره2 ماده 14 قانون آییندادرسی کیفری مصوب 1392 است.
رابعاً: طرح دعوا به طرفیت شرکت بیمهگر به خواسته مطالبه هزینه معالجه مستلزم تقدیم دادخواست به دادگاه حقوقی ذیربط است و امکان طرح آن در دادگاه کیفری منتفی است