ملاک تشخیص حضوری یا غیابی بودن رای دادگاه چه در مرحله بدوی و چه در مرحله تجدیدنظر در مواد 303 و 364 قانون آیین دادرسی در امور مدنی بیان شده است و در فرض سوال که خوانده در مرحله رسیدگی بدوی حضور داشته و حکم بر بی حقی خواهان صادر گردیده است ولی دادگاه تجدیدنظر متعاقب تجدیدنظرخواهی خواهان بدوی، رأی مذکور را نقض و حکم بر محکومیت خوانده، (تجدیدنظر خوانده ) صادر نموده است، با توجه به نص مواد یاد شده، رأی صادره از دادگاه تجدیدنظر حضوری و قطعی محسوب میشود زیرا خوانده در مرحله بدوی حضور داشته است و برابر ماده 364 قانون یاد شده رأی دادگاه تجدیدنظر فقط در صورتی غیابی محسوب میشود که خوانده در هیچیک از مراحل دادرسی حضور نداشته و لایحهای نداده، و اخطاریه نیز به وی ابلاغ واقعی نشده باشد که فرض سوال منصرف از آن است