الف) بین حکم مقرر در تبصره ماده 92 قانون آئین دادرسی کیفری 1392 و قسمت اخیر ماده 189 این قانون تعارضی وجود ندارد و تصریح به شیوه ارجاع پرونده مطرح در دادسرا به دادرس دادگاه در تبصره ماده 92 و سکوت نسبت به آن در ماده 189 به معنای تعارض و یا تجویز ارجاع مستقیم از سوی دادستان به دادرس دادگاه نمیباشد.
ب) منظور از «دادرس دادگاه» در تبصره ماده 92 و ماده 189 قانون آئين دادرسي كيفري 1392، اعم از دادرس علي البدل و رئيس شعبه دادگاه است؛ زيرا در قانون مذكور، در مواد مختلف ميان «دادرس» و « دادرس علي البدل» تفاوت قائل شده است، آن چنان كه در ماده 421 قانون فوق الذكر كه درمقام بيان موارد رد دادرس است، دادرس شامل رئيس دادگاه نيز ميباشد. ضمناً در صورت نبودن دادرس عليالبدل يا رئيس دادگاه کیفری، ارجاع موضوع با تعيين رئيس حوزه قضائي، به رئيس دادگاه عمومي حقوقي نيز بلامانع است.
ج) در مواردی که دادرس دادگاه کیفری برابر تبصره ماده 92 و یا ماده 189 قانون آئین دادرسی کیفری 1392 به جانشینی بازپرس عمل میکند، در مقام انجام تحقیقات مقدماتی از ضوابط مربوط به آن مرحله تبعیت مینماید، بنابراین در فرض سوال درصورت حدوث اختلاف بین جانشین بازپرس و دادستان، نظر به حکم مقرر در مادهی 272 که در مرحلهی انجام تحقیقات مقدماتی توسط جانشین بازپرس، حاکمیت دارد، حل اختلاف با دادگاه کیفری دو است