1- چنانچه پس ازمهلت مقرّر قانونی به قرار منع تعقیب صادره ازسوی دادسرا لایحه اعتراضی تقدیم شود، دادسرا مکلّف است آن را اخذ ولو اینکه خارج از مهلت باشد، ضمیمه پرونده نموده و به دادگاه ذیصلاح ارسال دارد که دادگاه نیز با ملاحظه پرونده و احراز خارج از مهلت بودن اعتراض، قرار ردّ آن را صادر و پرونده را به دادسرای مربوطه عودت دهد.
2- اظهار عقیده بازپرس مبنی بر موقوفی یا منع تعقیب به تنهایی و مادامکه مورد موافقت دادستان واقع نشده است، قرار نهایی دادسرا محسوب نمیشود و قابل عدول (تغییر) است اما پس از موافقت دادستان و اعاده پرونده نزد بازپرس، این قرار نهایی شده و مشمول قاعده فراغ دادرس قرار میگیرد و در نتیجه از این زمان به بعد، از سوی بازپرس یا دادستان قابل عدول نیست.
3- قرار موقوفی تعقیب برخلاف قرار منع تعقیب، یک قرار شکلی است و اصولاً صدور قرار شکلی مقدم بر صدور قرار ماهوی است؛ ولی هرگاه رفتار ارتکابی، جرم نباشد، گذشت شاکی خصوصی از موارد صدور قرار موقوفی تعقیب نیست. زیرا برابر بند (ب) ماده 13 قانون آیین دادرسی کیفری 1392، گذشت شاکی یا مدعی خصوصی در جرایم قابل گذشت، از موارد صدور این قرار است. بنابراین، انتساب یک جرم قابل گذشت به متهم، شرط صدور قرار موقوفی تعقیب پس از گذشت شاکی است. ضمناً فوت شاکی خصوصی از موارد صدور قرار موقوفی یا منع تعقیب نمیباشد.