با توجه به اینکه در مده 510 قانون آیین دادرسی کیفری 1392، به قطعیت یا قابلیت تجدیدنظرخواهی و فرجام نسبت به حکم واحد صادره در اجرای ماده مزبور تصریح به عمل نیامده است، بنابر این در خصوص مورد مذکور باید به قاعده عام حاکم بر تجدیدنظر خواهی یا قابلیت فرجام نسبت به آرای دادگاهها رجوع گردد و لذا با لحاظ مواد 427، 428 و 443 قانون فوق الذکر ، آرای دادگاههای کیفری قابل تجدیدنظر و فرجام و آرای صادره از سوی داگاه تجدیدنظر (در خصوص موضوع ماده 510 قانون صدرالذکر) ، قطعی است. بنابر این در مواردی که رأی صادره در اجرای ماده 510 قانون فوق الذکر حسب مورد قابل تجدیدنظر یا فرجام خواهی است، اعمال مقررات ماده 442 قانون مارالذکر که بر این قابلیت استوار است، قابل اعمال است.