اولاً: ممنوعيت مقرر دربند ت ماده 47 قانون مجازات اسلامي 1392 در خصوص تعویق و تعليق مجازات صرفاً شامل قاچاق مواد مخدر و روان گردان است و با توجه به تصريح ماده 17 قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر الحاقي 1389، منظور از قاچاق، وارد كردن اين مواد به كشور يا خارج كردن آن از كشور است و به جرائم حمل و نگهداري، اختفاء مواد مخدر و يا روان گردان در داخل كشور تسرّي ندارد.
ثانیاً- مقنن در ذیل تبصره ماده واحده الحاقی مورخ 12/7/1396 به قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر، در مورد جرائم موضوع این قانون که مجازات حبس بیش از پنج سال دارد، مقرر نموده است "درصورتی که حکم به مجازات بیش از حداقل مجازات قانونی صادر شود، دادگاه می تواند بخشی از مجازات حبس را پس از گذراندن حداقل مجازات قانونی به مدت پنج تا ده سال تعلیق کند" حکم خاص مقرر در این تبصره در مواردی که مغایر مواد 46 و 47 (بند ت) قانون مجازات اسلامی 1392 است، درخصوص جرایم موضوع این تبصره اعمال می شود، بنابراین درخصوص تعلیق موضوع ذیل این تبصره، اولاً، درجه جرم ملاک نمی باشد. ثانیاً، از نظر مدت گذراندن مجازات، گذراندن حداقل مجازات حبس ملاک می باشد. ثالثاً، از نظر مدت تعلیق، اجرای مجازات حبس به مدت پنج تا ده سال تعلیق می شود. رابعاً، عمده بودن مواد مخدر مانع تعلیق اجرای مجازات نیست، اما سایر شرایط و ساز و کارهای مربوط به تعلیق اجرای مجازات که تبصره مزبور درخصوص آن ساکت است، تابع عمومات قانون مجازات اسلامی 1392 است.