اولاً با عنايت به مادّه 423 قانون تجارت كه بعد از صدورحكم توقف، تأديه قرض اعم از حال يا مؤجل به هر وسيله كه به عمل آيد و هر معامله كه مالي از اموال منقول يا غير منقول تاجر را مقيد نمايد و به ضرر طلبكاران تمام شود، باطل و بلااثر خواهد بود، لذا مراجع ذي ربط مؤظفند از هر گونه اقدام مغاير با مفاد مادّه مرقوم امتناع و چنانچه قبلاً اقدامي نموده اند رأساً رفع اثر نمايند والا به درخواست اداره تصفيه يا مدير تصفيه رفع اثر مي شود و در هر حال نيازي به طرح دادخواست و رسيدگي قضائي و صدور حكم نميباشد. النهايه در صورت لزوم، دادگاه صادركننده حكم ورشكستگي در اين مورد دستور لازم را صادرخواهد كرد.
ثانیاً با توجه به مادّه 58 قانون اداره امور ورشكستگي كه به موجب آن به حق اولويت طلبكاران با وثيقه تصريح شده است، اولويت و رجحاني براي طلبكاراني كه سابقاً در راستای تأمین خواسته، مالي را توقيف نموده باشند، ملاحظه نمي شود، لذا با صدور حكم توقف تاجر، توقيف مالي كه نسبت به اموال شخص ورشكسته سابقاً به عمل آمده بايد مرتفع شود، در غير اين صورت مطابق بخش آخر پاسخ قسمت اولاً اقدام خواهد شد، مگر راجع به تأمين هاي صورت گرفته از سوي دادگاه که به موجب مادّه 128 قانون آئين دادرسي در امور مدني عين معين تأمین و توقیف شده باشد.