اولاً: مستفاد از ماده 502 قانون آیین دادرسی کیفری 1392، احراز بیماری محکومعلیه و مانع بودن آن برای اعمال مجازات به عهده مقام قضایی ذیربط (قاضی اجرای احکام کیفری و قاضی دادگاه صادر کننده رأی) است، معالوصف برای احراز این امور با توجه به جنبه تخصصی و فنی آنها، قضات ذیربط باید از نظریات پزشکی قانونی استفاده نمایند، هرچند نظر پزشکان متخصص در این خصوص موضوعیت نداشته و بلکه طریقی برای احراز آن از سوی مقام قضایی است.
ثانیاً: در مورد حبسهای طولانی مدت تبدیل آن در اجرای مادهی 502 قانون مارالذکر، درصورت وجود شرایط قانونی، بلااشکال است، و دادگاه درصورت احراز شرایط مذکور، باید مجازات مندرج در حکم قطعی را به گونهای که نسبت به شرایط محکومعلیه و قابلیت تحمل وی مناسب تشخیص میگردد، به مجازات دیگری تبدیل نماید و در هر صورت، مجازات جدید نباید نسبت به مجازات سابق با لحاظ معیارهایی مانند درجه بندی مجازاتها، مذکور در مادهی 19 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و نیز معیارهای موجود در مادهی 27 این قانون و همچنین مواد 516 و 529 قانون آیین دادرسی کیفری 1392، شدیدتر باشد