1) مستفاد از مواد 68 (بند ب)، 302 (بند الف)، 306 و تبصره آن از قانون آیین دادرسی کیفری 1392، بند ت ماده 224 (ناظر به تعیین مجازات اعدام برای زنای به عنف)، این است که، در فرض سؤال، ملاک صلاحیت دادگاه کیفری یک، "مجازات مقرر قانونی برای رفتار موضوع شکایت، صرفنظر از "صحت یا سقم قضیه"، "وجود یا عدم وجود دلیل" و یا "تقدیم یا عدم تقدیم شکایت از ناحیه بزه دیده به مرجع ذیصلاح"، است، بر همین اساس احراز صلاحیت یا عدم صلاحیت مرجع قضایی رسیدگی کننده به شکایت شاکی (مبنی بر تجاوز به عنف) علیه متهم، مقدم بر رسیدگی ماهوی به اتهام مزبور و احراز صحت و سقم آن می باشد، بنابراین در فرض سؤال (که ناظر به تقدیم شکایت تجاوز به عنف از ناحیه شاکیه به دادگاه کیفری 2 محل است، اگر چه دادگاه کیفری یک در محل تشکیل نشده باشد)، دادگاه کیفری دو ذیربط باید در اجرای تبصره 1 ماده 296 قانون آیین دادرسی کیفری، بلافاصله (بدون ورود در ماهیت و بررسی صحت و سقم یا وجود یا عدم وجود دلیل) پرونده را به نزدیکترین دادگاه کیفری یک حوزه قضایی استان ذیربط که صالح به رسیدگی است، ارسال نماید.